Een toekomstvisie is dus een noodzakelijk houvast bij het besturen. Dezer dagen wordt opdracht verleend aan een bureau dat die visie voor ons gaat ontwikkelen. Daar hebben we als gemeente zelf de kennis en het geld niet voor. Interessant is de vraag wat de rol van de bewoners, maar ook die van college en raad is. In de nieuwe bestuursperiode (zie het bestuursakkoord Vernieuwen en verbinden) wordt nog meer dan voorheen de nadruk gelegd op een grote betrokkenheid van de samenleving. Dat geldt ook voor de ontwikkeling van de toekomstvisie. Blijft staan: welke rol heeft dan de raad als volksvertegenwoordiger? Het college vroeg de fracties om hun mening daarover.

De fractie van de ChristenUnie heeft de volgende mening:

• de raad heeft een kaderstellende rol, dat wil zeggen: hij geeft als het ware de buitenlijnen aan waarbinnen het college bestuurt en de inwoners inbreng kunnen leveren. Je kiest niet voor niets volksvertegenwoordigers, dus daarvan mag je ook verwachten dat ze sturen, en op bepaalde belangrijke keuzemomenten ook richting aangeven;
• vervolgens is het van groot belang hoe bijvoorbeeld de bewoners van elke kern tegen hun eigen leefomgeving aankijken; wat zij belangrijk vinden, wat zij willen behouden aan voorzieningen of karakter, welke idealen ze hebben;
• tijdens het proces van de ontwikkeling van de visie (geschat op zo’n vier maanden eind dit jaar of begin volgend jaar) zal de raad vooral moeten luisteren naar de bevolking;
• er komt een gedetailleerd plan van aanpak; als fractie willen we op basis daarvan pleiten voor interactieve momenten met bewoners, dorpsgesprekken, eventueel forumachtige bijeenkomsten waarop mensen hardop van gedachten met elkaar (en eventueel het college en de raad, maar nogmaals: in een luisterende rol) kunnen wisselen.

We hebben goede ervaringen uit het verleden met vorige visies waarbij de bevolking werd betrokken. We verheugen ons dan ook opnieuw op creatieve , in inspirerende momenten in de samenleving, als bewoners, organisaties, per kern dan wel breder, hun ideeën en wensen onder woorden brengen. En het is aan de raadsleden (en het college en de ambtenaren) om tijdens dit proces de gesprekspartners niet voor de voeten te lopen. Het spreekt vanzelf dat aan het eind van het proces de opbrengsten ‘teruggelegd’ moeten kunnen worden bij degenen die inbreng leverden. Daarmee bedoelen we dat helder mag worden wat met de inbreng is gedaan. Ook dat is transparant besturen. En als slotstuk neemt de raad zijn verantwoordelijkheid door de visie vast te stellen.

Ton van Leijen