Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg

We leven in een tijd waarin er van alle kanten aan je wordt getrokken en verwachtingen liggen hoog. Sociale media laten ons een wereld zien waarin iedereen succesvol, aantrekkelijk, ondernemend en altijd gelukkig lijkt te zijn. Schoonheidsidealen worden je ongevraagd opgedrongen en (politiek)succes lijkt alleen maar samen te gaan met hoe hard je jezelf weet te verkopen. Wie niet roept, wie niet strijdt, wordt niet gehoord en is ongeschikt. Wie niet zichtbaar is, of zijn of haar spierballen toont, telt niet mee. Daarbij komt dat het leven vooral ook nog leuk, dynamisch en interessant moet zijn. 

Gewoon zijn is… saai! Zo lijkt het.

En dat knaagt. Want waar blijft dan de ruimte voor nuance? Voor rust? Voor gewoon jezelf zijn, zonder filter, opsmuk of de nodige branie? Bescheidenheid, of gewoon zijn, wordt al snel verward met onzekerheid, terwijl het voor mij juist gaat over weten wie je bent zonder dat voortdurend te hoeven bewijzen.

Misschien is “gewoon doen” tegenwoordig wel de grootste uitdaging die je aan kan  gaan. Niet meegaan in de ratrace, niet harder schreeuwen dan nodig, niet leven voor het applaus van de buitenwereld. Gewoon goed doen op de plek waar je door God bent gesteld: in de politiek, het dagelijks werk, het gezin, in de buurt etc. en doe dit met aandacht, zorg, liefde en respect voor elkaar. 

Ik merk dat ik steeds vaker teruggrijp op die lessen van thuis. Niet omdat ze makkelijk zijn, maar omdat meer en meer blijkt dat ze gewoon kloppen. 

Gewoon doen, is zo gek nog niet!

Erna van den Bosch- Pleijter