Neem ze zelf maar in huis!

Het is misschien wel de meest voorspelbare reactie onder berichten over humane huisvesting voor asielzoekers of statushouders: “Neem ze zelf maar in huis.” Alsof betrokkenheid pas oprecht is wanneer je je eigen logeerkamer of achtertuin openstelt. Tegelijkertijd zette mij die reacties aan het denken, want eigenlijk vind ik het best een heel goed idee!

Maar eerlijk gezegd vind ik “Neem ze zelf maar in huis” ook nog steeds een bijzondere redenering. Wanneer we pleiten voor meer woningen voor onze ouderen of jongeren reageren we nooit met: “Neem maar zelf een oudere of jongere in huis!” Of wanneer we vinden dat daklozen eerst onderdak verdienen, volgt er nooit een: “Dan zet je die toch lekker zelf in je achtertuin!” Bij opvang voor mensen die hun land – om wat voor reden dan ook – ontvlucht zijn, lijkt die reactie bijna wél vanzelfsprekend. Alsof oprechte betrokkenheid alleen geloofwaardig is wanneer je persoonlijk opvang biedt.

Maar zo werkt het niet!

Je hóeft geen vluchteling in huis te nemen om te vinden dat mensen recht hebben op humane, fatsoenlijke huisvesting en een respectvolle behandeling.

Dat betekent natuurlijk niet dat opvang eenvoudig is. Of dat er geen grenzen zijn aan wat gemeenten of inwoners kunnen dragen. Juist daarover mogen verschillende opvattingen bestaan. Belangrijk is hoe we het gesprek voeren. Kijken we vooral naar wat niet kan, of waar we op voorhand tegen zijn? Of zijn we bereid om samen te zoeken naar wat wél mogelijk is? Juist die tweede houding kan ruimte bieden voor creatieve en haalbare oplossingen. Maar het helpt het gesprek niet als we iemands standpunt eerst toetsen aan de vraag of die persoon zélf opvang wil bieden.

“Neem ze zelf maar in huis” brengt ons niet dichter bij het gesprek waar het werkelijk over zou moeten gaan, een gesprek waarin we het niet eens hoeven te worden, maar wel met de bereidheid elkaar serieus te nemen en elkaars opvattingen te respecteren.

En toch: als iemand die uitspraak letterlijk bedoelt, is er tegenwoordig een concrete mogelijkheid om daar zelf invulling aan te geven. Ja, het is inderdaad mogelijk om een statushouder zelf in huis te nemen! Dat kan bijvoorbeeld via Takecarebnb, een organisatie die gastgezinnen koppelt aan statushouders: mensen met een verblijfsstatus die nog in een azc verblijven en recht hebben op een veilige plek in Nederland.

Op deze manier krijgen deze mensen de start die ze verdienen. Het gastgezin en de statushouder trekken een periode samen op. Juist door dat dagelijkse contact, elkaar te leren kennen en van elkaar te leren, kan integratie veel vloeiender verlopen. Een goede start vergroot de kans dat een statushouder daadwerkelijk onderdeel kan gaan uitmaken van onze samenleving. Takecarebnb maakt de uitspraak “Neem ze zelf maar in huis” heel concreet. Neem eens de moeite om de website te bekijken: Takecarebnbn.

Wellicht is het iets voor u.

Erna van den Bosch- Pleijter